Schuldgevoel, frustratie en eenzaamheid

classic Classic list List threaded Threaded
5 messages Options
Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Schuldgevoel, frustratie en eenzaamheid

Mosiah
Administrator
This post was updated on .

Dit verhaal stond oorspronkelijk op postmormonisme.nl. Bij het opheffen van die website heb ik het verhaal naar het forum verplaatst. Het staat dus op mijn naam (Mosiah) maar ik ben niet de auteur.

Mijn man komt uit een gezin met 5 kinderen. Alle kinderen zijn gedoopt. Zijn ouders waren niet echte actieve leden. Mijn man is wel opgegroeid in de kerk, maar was niet altijd even consequent aanwezig bij alle activiteiten en op alle zondagen. Rond zijn 15de jaar is hij samen met de rest van het gezin inactief geworden en heeft hij geen contact meer gehad met de kerk.

Toen de zendelingen voor mijn man kwamen, heb ik ze binnengelaten en omdat ik een brede interesse heb, ben ik de lessen gaan volgen. Na een aantal jaren had ik toch het gevoel dat dit toch wel eens de ware kerk zou kunnen zijn en mijn man, die altijd naar boven ging als ik de lessen kreeg, stond op een gegeven moment ook open om weer actief te worden in de kerk.  Hij zou mij dopen en dat was het begin van een jarenlange strijd met mijzelf, schuldgevoel, frustratie, eenzaamheid en verlangen om een goed, volgzaam lid van de kerk te zijn.

Het begon eigenlijk al met het ontvangen van de gave van de Heilige Geest. Door handoplegging werd mij geboden dat ik de gave van de Heilige Geest zou ontvangen. In tegenstelling tot de getuigenissen van andere leden voelde ik helemaal niets. Ik voelde geen Heilige Geest binnenkomen. Ik voelde mij ook niet anders dan voor mijn doop. De Heilige Geest “sprak” niet anders tegen mij dan voordat ik lid van de kerk werd. Dit gaf mij het gevoel dat ik misschien niet goed genoeg mijn best deed om de Heilige Geest bij mij te hebben. Misschien zette ik de Kerk toch niet centraal in mijn leven en moest ik harder werken.

Behalve dat ik lid van de kerk ben, hebben mijn man en ik een behoorlijk sociaal leven buiten de kerk. Dit is niet veranderd nadat we actief werden in de kerk. De kerk was heel blij met ons, want we waren goede zendelingen die het evangelie brachten bij de niet leden. Vaak namen we vrienden en familie mee naar de kerk.

Nu kwam weer een frustratie. Waarom doet God zo geheimzinnig over zijn ware kerk, en waarom laat hij het andere mensen die best geïnteresseerd zijn in de waarheid - is niet iedereen dat, trouwens ? - niet weten dat dit DE WARE Kerk is. We baden voor deze mensen, we nodigden ze uit bij ons thuis met de zendelingen, we namen ze mee naar de kerk, maar niemand van deze mensen heeft het licht gezien en heeft het getuigenis ontvangen van dit evangelie. Waarom nou niet, iedereen mag het toch weten?

Natuurlijk heb ik deze vragen tijdens de zondagschool gesteld maar kreeg telkens onbevredigende standaard-antwoorden zoals: “deze mensen hebben niet het diepe verlangen om echt de waarheid te kennen” of “het is voor hun een te groot offer om lid te worden van deze kerk” of “alles wat de mensen nu leren, hoeven ze niet meer te leren in het leven na dit leven” of “jouw tijd is niet de tijd van God” etc.

Ik schoof deze frustratie, net als het voorval met de gave van de Heilige Geest, naar de achtergrond en probeerde de goede raad van mijn leiders te blijven volgen. En dat betekende volhouden, schriften lezen, je taken goed doen en in gebed gaan. De belofte werd namelijk gegeven dat alles eenmaal anders zou worden als je maar volhield. En dat was voor mij een goed vooruitzicht.

In 1999 later mochten we naar de tempel, een plaats waar iedereen vol lof over sprak. Als vanzelf kregen wij ook het verlangen om daarheen te gaan. We gingen tempellessen volgen en we maakten ons klaar om naar de tempel in Frankfurt te gaan. Tijdens de voorbereidingslessen was vergeten ons te onderrichten over de garments. Hiermee werd ik onaangenaam verrast toen ik voor mijzelf de tempel inging.

Behalve de garments schrok ik mij wezenloos over de manier hoe de verbonden gesloten werden. En helaas, je werd gewaarschuwd dat je hier niet over mocht praten, dus daar kwam weer een frustratie. Zeker als je iedere keer naar de tempel gaat en altijd dezelfde film moet kijken, soms wel twee keer achter elkaar. Want, werd er gezegd, als je vaak gaat, leer je iedere keer weer wat nieuws.

 Wat heb ik de garments ongemakkelijk gevonden. Als ik naar een onbekende keek, lette ik altijd op of deze ook garments droeg, want dat was het teken dat dit een broeder/zuster van ons was; een soortgenoot! Achteraf belachelijk dat je kijkt wat voor soort ondergoed er gedragen wordt.

Altijd als ik de wereld inkeek, keek ik met het evangelie in mijn achterhoofd. Ik vergeleek iedereen met het evangelie, visualiseerde dat personen met wie ik omging leden zouden worden van de kerk, was alert op momenten dat ik mijn getuigenis kon geven en voelde mij toch wel verheven boven de niet leden omdat ik het ware evangelie kende.

Voor ons gezin was de kerk een geweldig instituut. We leerden om respectvol met elkaar om te gaan. Mijn man heeft gestudeerd tijdens het opgroeien van de kinderen. Daarnaast had hij een roeping, deed hij de verbouwing in ons huis zelf, en had hij een verantwoordelijke baan bij een bank. Alles werd succesvol afgerond. We waren verbaasd dat hij alles voor elkaar had gekregen. De verbouwing was af, hij was een goede vader en lieve echtgenoot die tijd aan zijn gezin besteedde, hij was een goed lid van de kerk, hij is geslaagd voor zijn HBO opleiding en hij kreeg een mooie HBO+ baan. Wij waren van mening dat deze zegeningen te danken waren aan het evangelie. Hemelse Vader zorgde goed voor ons, en liet ons op deze manier zien dat we op de goede weg waren.

Wat mij wel opviel was dat er vage antwoorden werden gegeven over polygamie. Ik hoorde verschillende verklaringen. Ik kon zelf leven met het excuus voor polygamie dat op deze manier de vrouwen die er alleen voor stonden opgenomen werden door te trouwen met een man die al een gezin had. Maar het feit dat een man in het celestiale koninkrijk met meerdere vrouwen kon trouwen, daar wilden mijn man en ik niets van weten.

Een aantal jaren geleden las ik een boek waarin Joseph F. Smith vertelde dat zwarte mensen zondige geesten in het voorbestaan waren en dat ze tijdens hun aardse bestaan herkenbaar waren door hun zwarte huid. Hier had ik veel moeite mee. Ik ging naar een lid van onze kerk dat naar mijn mening veel kennis bezat en legde hem dit voor. Hij gaf mij als antwoord dat Joseph F. Smith een profeet was, maar ook een man. Bij de goede uitspraken was hij profeet, bij de foute gedragingen en uitspraken was hij gewoon een man net als ieder ander.

En met dit antwoord kwam alweer de zoveelste frustratie. Ik schaamde mij voor de kerk als we gekleurde onderzoekers in de kerk hadden en dacht bij mijzelf: als deze mensen eens wisten wat er over hun geschreven is, zouden ze dan nog steeds open staan voor de leringen van deze kerk?

Ik merkte dat een moslim, een Hindoestaan, een lid van de Zevendedagsadventisten allemaal een persoonlijk getuigenis van hun geloof hadden, en dat iemand die in reïncarnatie geloofde ook zijn bevestigingen ontving. Kortom, ik begreep dat iedereen een bevestiging ontving van datgene waar hij in geloofde. Een getuigenis van het enige en ware evangelie was dus helemaal niet zo bijzonder. Waarom zou ik het bij het rechte eind hebben dan?

De vragen bleven zich opstapelen maar omdat het evangelie ervoor zorgde dat wij een harmonieus gezin waren en omdat we goede vooruitzichten zoals een eeuwig huwelijk en gezin hadden, bleven we vol goede moed, zeer actieve leden van de kerk.

Op een gegeven moment werden er nieuwe leiders geroepen in de gemeente. Deze nieuwe leiders namen naar mijn mening vele onrechtvaardige beslissingen. Ik moest mijn leiders steunen werd er geadviseerd, want God zou het niet toelaten dat zijn kerk niet goed geleid zou worden. Het viel mij op dat lieve broeders veranderden in dictators wanneer zij gemeentepresident in de kerk werden. Drie jaar lang heb ik mij afgevraagd hoe het toch mogelijk is dat dit allemaal gebeuren kon in Gods kerk. Als het zo toeging op een sportclub waren we allang vertrokken, maar nu werden we aangemoedigd onze leiders te steunen en te bidden en onze taken goed te doen.

 En op een dag was het over. De ongelukkige gevoelens wonnen het van de gelukkige gevoelens die we in de kerk hadden. Mijn man en ik hebben de hele nacht een heel serieus gesprek gehad over de waarheid van de kerk. We kwamen beiden tot de conclusie dat we in de kerk vleugellam werden gemaakt, en dat wij heel graag onze eigen vrijheid weer terug wilden hebben.

Omdat ons onderwezen was dat bij dwaalleer Satan met je bezig is, hadden we grote twijfels of we het wel bij het goede eind hadden. Zouden we onze kinderen hun recht op het celestiale koninkrijk ontnemen? Zouden zij nu net zo worden als veel jeugd: dronken, zonder normen en waarden en respect voor zichzelf en hun naaste omgeving? Bang en onzeker waren we.

Voordat het ochtend werd, zijn we in gebed gegaan en hebben God gevraagd of hij ons wilde helpen bij het nemen van onze beslissing. Toen we ’s morgens wakker werden, hadden we allebei nog steeds het gevoel dat we aan dit kerkleven een einde moesten maken. We hebben die dag de gemeentepresident gebeld en hem verteld dat we uitgeschreven wilden worden.

Het is nu twee weken geleden dat wij deze beslissing hebben genomen. We kunnen nog niet goed omgaan met onze nieuwe vrijheid, voelen ons enerzijds slecht, anderszijds bevrijd. Het houdt ons nog 24 uur per dag bezig. Ik persoonlijk kamp nog met schuldgevoelens, angst en heb het gevoel dat ik gefaald heb. Aan de andere kant weet ik dat ik de juiste beslissing heb genomen. Na het lezen van sites waarin exmormonen uit de USA hun verhaal deden, ben ik tot de conclusie gekomen dat wij in Nederland nog een heleboel niet weten over de kerk. Dankzij het internet wordt ook informatie gegeven over de kerk wat door de kerk zelf in de doofpot is gestopt en waar kerkleiders nooit over zullen spreken.

Wij weten dat we er nog lang niet zijn, maar we hebben een stap genomen in de goede richting en zullen vol goede hoop en een blijvend geloof in God en zijn zoon Jezus Christus onze weg voortzetten op ons levenspad.
Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Re: Schuldgevoel, frustratie en eenzaamheid

Non-Mormon30
Hallo Mosiah,

Dit is echt een integrerend verhaal voor mij als ex-mormoon of liever gezegd inactief lid. Ik herken ontzettend veel van jou persoonlijke ervaringen die je hier beschreef met de kerk, ook al is de manier waarop je betrokken bent geworden met de kerk wel anders, daarentegen het is veelal gelijkend op de situatie van je man.

Ik heb me net voor deze forum aangemeld en jou persoonlijke ervaring als eerste gelezen en wil je gelijk van repliek dienen, dit kan ik helaas niet anders doen dan ervaringen te vergelijken. Ook vele situaties die je omschreef zorgde voor wat herbelevingen bij mij want ze zijn zo herkenbaar. Ik zal dan ook stukjes eruit citeren en van repliek dienen.

"Het begon eigenlijk al met het ontvangen van de gave van de Heilige Geest. Door handoplegging werd mij geboden dat ik de gave van de Heilige Geest zou ontvangen. In tegenstelling tot de getuigenissen van andere leden voelde ik helemaal niets. Ik voelde geen Heilige Geest binnenkomen. Ik voelde mij ook niet anders dan voor mijn doop. De Heilige Geest “sprak” niet anders tegen mij dan voordat ik lid van de kerk werd. Dit gaf mij het gevoel dat ik misschien niet goed genoeg mijn best deed om de Heilige Geest bij mij te hebben. Misschien zette ik de Kerk toch niet centraal in mijn leven en moest ik harder werken."

Ik herken deze beweringen/belofte of toezegging van de kerkgemeenschap wel, dit is ook mij toegezegd. Om eerlijk te zijn: ik zou niet weten hoe ik de gave van de Heilige Geest zoals zij beschrijven zou kunnen aanvoelen, ik weet wel dat ik het kon geloven wat ze zeiden, maar dan wist ik nog niks en nu nog niet.

“Behalve dat ik lid van de kerk ben, hebben mijn man en ik een behoorlijk sociaal leven buiten de kerk. Dit is niet veranderd nadat we actief werden in de kerk. De kerk was heel blij met ons, want we waren goede zendelingen die het evangelie brachten bij de niet leden. Vaak namen we vrienden en familie mee naar de kerk.”

Ik vraag me eerlijk gezegd af of jullie de enige waren die ongeacht of ze geen lid werden vrienden en kennissen naar de kerk brachten, want vanuit mijn ervaringen gesproken is er geen enkele lid bijgekomen dan vanuit mijn eigen familie verworven leden van onze kennissenkring buiten de kerk. Ze waren erg blij en terecht, de meeste leden van de kerk doen weinig aan evangeliseren, ze laten meestal de zendelingen het vuile werk opknappen, omdat ze het zogenaamd zo druk hebben.

“Nu kwam weer een frustratie. Waarom doet God zo geheimzinnig over zijn ware kerk, en waarom laat hij het andere mensen die best geïnteresseerd zijn in de waarheid - is niet iedereen dat, trouwens ? - niet weten dat dit DE WARE Kerk is. We baden voor deze mensen, we nodigden ze uit bij ons thuis met de zendelingen, we namen ze mee naar de kerk, maar niemand van deze mensen heeft het licht gezien en heeft het getuigenis ontvangen van dit evangelie. Waarom nou niet, iedereen mag het toch weten?”

Precies als dat zo is, mag iedereen dat weten. Ze zoeken veel verzinsels wat mensen zou bezielen om niet in de kerk toe te treden, ik heb niet zo’n moeite om hun de mond te snoeren met argumenten, maar dan gaan ze de zielenpoot uithangen, wat mij betreft valt dat onder de noemer van: manipulatief gedrag. Wees maar lekker teleurgesteld, het enige wat hun interesseert is ook of je naar de kerk komt. Nu die verzinsels even bekijken:

“Natuurlijk heb ik deze vragen tijdens de zondagschool gesteld maar kreeg telkens onbevredigende standaard-antwoorden zoals: “deze mensen hebben niet het diepe verlangen om echt de waarheid te kennen” of “het is voor hun een te groot offer om lid te worden van deze kerk” of “alles wat de mensen nu leren, hoeven ze niet meer te leren in het leven na dit leven” of “jouw tijd is niet de tijd van God” etc.”

Heel goed dat je die vragen gesteld heb. Ik kan me aan zulks antwoorden wel kapot ergeren, stelletje betweters!

“Ik schoof deze frustratie, net als het voorval met de gave van de Heilige Geest, naar de achtergrond en probeerde de goede raad van mijn leiders te blijven volgen. En dat betekende volhouden, schriften lezen, je taken goed doen en in gebed gaan. De belofte werd namelijk gegeven dat alles eenmaal anders zou worden als je maar volhield. En dat was voor mij een goed vooruitzicht.”

Ze zijn gewoon manipulatief, en totaal blind (geïndoctrineerd), ik herken dit gedrag van hun ten voeten uit, het ligt echt niet aan jou dat weet ik zeker, ze drukken dit gewoon door je strot heen.

“In 1999 later mochten we naar de tempel, een plaats waar iedereen vol lof over sprak. Als vanzelf kregen wij ook het verlangen om daarheen te gaan. We gingen tempellessen volgen en we maakten ons klaar om naar de tempel in Frankfurt te gaan. Tijdens de voorbereidingslessen was vergeten ons te onderrichten over de garments. Hiermee werd ik onaangenaam verrast toen ik voor mijzelf de tempel inging.”

O god, ik kan enigszins voorstellen dat ze met afkeurende blik naar je keken van dit kan niet, net of het aan jou ligt. Ik heb geen eeuwig huwelijk afgesloten, ben wel in Frankfurt wezen dopen voor de doden, wat eigenlijk inhoudt dat ik een tig aantal keren met me kop in het water werd gedauwd, dat is het enige wat me nog bijstaat.

“Behalve de garments schrok ik mij wezenloos over de manier hoe de verbonden gesloten werden. En helaas, je werd gewaarschuwd dat je hier niet over mocht praten, dus daar kwam weer een frustratie. Zeker als je iedere keer naar de tempel gaat en altijd dezelfde film moet kijken, soms wel twee keer achter elkaar. Want, werd er gezegd, als je vaak gaat, leer je iedere keer weer wat nieuws.”

Tegen mij zeiden ze het ook zo, dat je door herhaling steeds een ander aspect leert inzien. Belachelijk, maar wel een goed indoctrinatie middel, heeft ook veel weg van de propaganda uit de nazi tijdperk.

“Wat heb ik de garments ongemakkelijk gevonden. Als ik naar een onbekende keek, lette ik altijd op of deze ook garments droeg, want dat was het teken dat dit een broeder/zuster van ons was; een soortgenoot! Achteraf belachelijk dat je kijkt wat voor soort ondergoed er gedragen wordt.

Altijd als ik de wereld inkeek, keek ik met het evangelie in mijn achterhoofd. Ik vergeleek iedereen met het evangelie, visualiseerde dat personen met wie ik omging leden zouden worden van de kerk, was alert op momenten dat ik mijn getuigenis kon geven en voelde mij toch wel verheven boven de niet leden omdat ik het ware evangelie kende.”


Zo heb ik me ook gevoeld, gelukkig heb ik me veroordelingen voor mezelf gelaten. Het was voor mij ontzettend moeilijk tijdens de buiten kerkelijke activiteiten me een houding te geven, tenminste als mensen dan wisten dat ik mormoon was, dan uitte hun de gevoelens over religie op een negatieve manier die mij echt prikkelde er iets op te zeggen, ik ben blij dat ik me mond gehouden heb, maar de kerk heeft mij niets geleerd wat dat betreft, die houding was geheel door mijzelf ontwikkeld omdat ik zelf ondervonden heb dat ik op zo’n wijze het beste ermee kon omgaan.

“Voor ons gezin was de kerk een geweldig instituut. We leerden om respectvol met elkaar om te gaan. Mijn man heeft gestudeerd tijdens het opgroeien van de kinderen. Daarnaast had hij een roeping, deed hij de verbouwing in ons huis zelf, en had hij een verantwoordelijke baan bij een bank. Alles werd succesvol afgerond. We waren verbaasd dat hij alles voor elkaar had gekregen. De verbouwing was af, hij was een goede vader en lieve echtgenoot die tijd aan zijn gezin besteedde, hij was een goed lid van de kerk, hij is geslaagd voor zijn HBO opleiding en hij kreeg een mooie HBO+ baan. Wij waren van mening dat deze zegeningen te danken waren aan het evangelie. Hemelse Vader zorgde goed voor ons, en liet ons op deze manier zien dat we op de goede weg waren.”

Ja toegegeven sommige moraliteitsleringen zijn ook echt goed, en beter dan buiten kerkelijke instituten of geleerden me kunnen motiveren, religie zal altijd die voorsprong hebben op moreel vlak, dat is hun enige sterkste kant, alhoewel dat geen ware leer hoeft te zijn op theologische vlak. Moraliteit is wat een maatschappij ook doet vooruitgaan, op materiaal niveau kan dat wel vooruitgaan maar zonder moreel inzicht gaat het gauw ten gronde, een goed gezinsleven is echt de kern van een goede samenleving en maakt die ook sterk progressief, en dat hebben onder andere de mormonen goed begrepen.

“Wat mij wel opviel was dat er vage antwoorden werden gegeven over polygamie. Ik hoorde verschillende verklaringen. Ik kon zelf leven met het excuus voor polygamie dat op deze manier de vrouwen die er alleen voor stonden opgenomen werden door te trouwen met een man die al een gezin had. Maar het feit dat een man in het celestiale koninkrijk met meerdere vrouwen kon trouwen, daar wilden mijn man en ik niets van weten.”

Polygamie was ontstaan uit noodzaak van de pelgrims die naar Utah trokken vanwege de vervolging en oorlogen om overlevende neven of broers plaatsvervangend te laten optreden als gezinshoofd, in primitieve tijden is zulks soort gelijk een aanleiding geweest om dit na de oorlogstijden (tijde van vrede)  nog steeds tot deze gebruik zich aan te wenden, toen de noodzaak niet meer bestond dus. Toen is er dus een scheuring ontstaan tussen leden die dat nog nodig vonden, en uiteindelijk resulteerde dit tot een splintergroepering die zichzelf de fundamentalisten noemen. Joseph Smith heeft een aantal vage begrippen en instructies achtergelaten, die multi-interpretabel waren en daar is gewoon zoveel mee gerotzooid, omdat sommige leden het bevielen polygamie voort te zetten als een vast gebruik. Gedetailleerde informatie is vast wel op internet op te zoeken, maar volgens mij zit dat zo in mekaar.

“Een aantal jaren geleden las ik een boek waarin Joseph F. Smith vertelde dat zwarte mensen zondige geesten in het voorbestaan waren en dat ze tijdens hun aardse bestaan herkenbaar waren door hun zwarte huid. Hier had ik veel moeite mee. Ik ging naar een lid van onze kerk dat naar mijn mening veel kennis bezat en legde hem dit voor. Hij gaf mij als antwoord dat Joseph F. Smith een profeet was, maar ook een man. Bij de goede uitspraken was hij profeet, bij de foute gedragingen en uitspraken was hij gewoon een man net als ieder ander.”

In verschillende doctrine boeken van de kerk, staat dat de zwarte huidskleur het Kaïns teken was. Over discriminatie van zwarten in de kerk, geven ze toe dat ze hieraan mee hebben gedaan, maar ja zeggen ze dan: “het was nou eenmaal de wet van het land dat we geen zwarte mensen in onze kerk mochten binnenlaten, laat staan tot priester zegenen.” Het was ook de tijd van de slavernij tijdens de oprichting leefde dat nog steeds in de Verenigde Staten, logisch dat ze daar in mee gaan omdat ze dan de wetgeving van welk land dan ook moeten respecteren volgens diezelfde doctrineboeken (geloofsartikelen), moedig is het zeker niet, en heel langzaam verlenen ze dezelfde privéleges die blanke mannen hebben, anno 2014 is dit nog steeds niet gelijkwaardig. Ze hebben mij erbij verteld dat mensen met een donkere huidskleur in het hiernamaals blank worden als een soort loutering.

Voor de rest kan ik je motivering en gedachte die je opnoemt goed begrepen. Ik ben met de kerk opgegroeid in me jeugd. En na me pubertijd ben ik het geheel zelfstandig nogmaals gaan bestuderen en ook elke zondag getrouw weer na de kerk gegaan, en uiteindelijk na een jaar ben ik voorgoed de kerk uitgegaan. Religieuze ervaringen daar heb ik geen kerk of geloofsinstituut voor nodig, en zeker niet de geloofspolitie van de mormonen. Dat opdringerige gedoe, bemoeienissen, manipulaties staan me nog goed bij, ik was werkelijk geïndoctrineerd, als kind voelde ik dat ik mijn ouders raad beter kon opvolgen en ben toen op negende jaar tegen mijn eigen zin in gedoopt. Wat betreft de aanmoediging om een goed gezinslid te zijn is dat dan ook het enige wat ik goed vindt, de doctrine wat daar aan vasthangt kan me gestolen worden.

Dit is echt niet de ware kerk, de ware kerk is de mens zelf die zijn moreel besef steeds meer opkrikt door eigenwillig te zoeken naar hogere waarden in het bestaan, door ervarenheid in een persoonlijk unieke leven klimt de mens omhoog, en een eeuwig leven krijgt iedereen ongeacht  wat voor ervaring en wat voor leven hier op aarde is geleefd, hij gaat als het ware gewoon door waarmee het aardse bestaan is opgehouden, in feite is alleen je fysiek lichaam opgehouden. De aarde is een evolutionair proces ondergaan om uiteindelijk te volgroeien tot een planeet waarop wilsschepselen konden ontstaan, toevallig is dit het menswezen geworden in deze huidige vorm. Hoe het werkelijk afloopt op deze planeet hangt van het mensdom zelf af, god is volledig afhankelijk vol vertrouwen aan ons wil ondergeschikt. Hij is niet de grote god op zijn witte troon die ons veroordeeld, dat zijn menselijke interpretaties en dat heeft zo zijn oorsprong. Religie is ook net als kennis, net als biologie een evolutionair proces wat uiteindelijk zal rijpen naar perfectie.
Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Re: Schuldgevoel, frustratie en eenzaamheid

Mosiah
Administrator
Hoi Non-Mormon30, welkom op het forum.

Het bovenstaande verhaal is niet van mij. Ik heb het verplaatst van een andere website die ik had, vandaar dat het nu op mijn naam staat. Ik zal de echte auteur een seintje geven, misschien dat deze wil reageren.
Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Re: Schuldgevoel, frustratie en eenzaamheid

Non-Mormon30
 Bedankt voor de info Mosiah,

Ik had dat niet ingezien voor dat ik die reactie ging plaatsen. .

Mijn complimenten voor deze website, ziet er goed uit. Hopelijk hoor ik nog wat van de oorspronkelijke auteur.

Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Re: Schuldgevoel, frustratie en eenzaamheid

Mosiah
Administrator
Dank je wel