Win-win

classic Classic list List threaded Threaded
1 message Options
Reply | Threaded
Open this post in threaded view
|

Win-win

Mosiah
Administrator
Een gevleugelde uitspraak is dat één beeld meer zegt dan duizend woorden. In de regel heb ik daar niet zoveel mee. Ik ben nogal van de woorden. Met woorden kun je beelden oproepen die alleen in iemands hoofd bestaan, gekleurd door de eigen ervaring en beleving. En daarmee dubbel zo effectief zijn.

Een regel bestaat bij de gratie van de uitzondering. En in dit geval klopt de uitzondering. Wat een plaatje:



Toen ik zestien was bracht ik als uitwisselingsstudent een jaar door bij de mormonen in Idaho. All Mormon. School, dorp, stad, sportclub en uiteraard kerk. In de wijde omtrek geen niet-mormoon te bekennen. Ik leerde dat een mormoon op elke vraag een antwoord heeft, hoe onlogisch of ondenkbaar ook. Ik leerde dat er maar één werkelijkheid is, en dat is de werkelijkheid van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Ik leerde niet te veel discussiëren. En ik leerde me vooral aan te passen.

Needless to say dat het een enorme impact op mijn persoonlijke ontwikkeling had. Ik werd er zelfstandiger van, maar werd ook beïnvloed.  Het Boek of Mormon dat ik ontving, durfde ik niet te lezen uit angst dat ik alsnog geïndoctrineerd zou raken. Bijna vijfentwintig jaar schreef ik er een boek over (Wonen bij Mormonen).

Via social media kwam ik recent weer in contact met vrienden en ‘familie’ uit Idaho. Na het uitwisselen van de gewone How are you’s, kreeg ik een inkijkje in hun beleving van wat ik altijd als ‘Mijn jaar in de VS’ had  bestempeld. En dat inkijkje brengt mij terug bij het plaatje.

Links de meisjes, rechts de jongens. De meisjes kleurrijk, opgewekt en fris. De jongens strak in pak, serieus en ordentelijk. Allen even toegewijd. Nooit iets anders gezien, nooit iets anders beleefd. De wereld in te delen volgens keurige scheidslijnen, de werkelijkheid maakbaar. Totdat er een uitwisselingsstudente naar binnen stapte. En midden in de groep ging staan.

Een uitwisselingsstudente die dingen anders deed. Die vertelde over haar leven in het rare Nederland,wat door hen verbasterd werd tot Noorwegen. Die in de schoolkrant columns schreef over wat haar opviel aan het Amerikaanse schoolsysteem. Die andere kleren droeg. Over andere dingen praatte. Die gelovig was opgevoed, maar er eigenlijk niets meer mee deed.

Voor het eerst ontdekten sommige van hen dat er meer was dan het mormonisme. Dat er een leven buiten het all-mormon life was en dat dat rare enge leven buiten de besloten gemeenschap nota bene ook nog leuke mensen kon opleveren! Dat er een wereld te verkennen was…

Ik ben hen altijd dankbaar geweest voor de ervaring die ze me geboden hebben. Naar nu blijkt zijn zij mij minstens net zo dankbaar voor het binnenbrengen van de buitenwereld. Win win noemen ze dat ;)